നിര്‍വാണം

നിന്റെ കണ്ണുകലിലെ ജലപാളിയിലേയ്ക്കു ഞാന്‍ ഒരു
ശിശുവായി നോക്കി.
പ്രതിബിംബങ്ങള്‍ ചിതറി
ചുണ്ടുകള്‍ മേഘങ്ങളെ പോലെ തുടുത്തു
സൂര്യന്‍ കടലില്‍ അലിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍
-സ്നേഹത്തിന്റെ കടലില്‍.

പണ്ടുള്ളവര്‍ ദൈവമെന്നു വിളിച്ച
ആ നിശ്ശബ്ദത നമ്മളറിഞ്ഞു.
നാമതിന് ജീവിതം എന്നു പേരു കൊടുത്തു.

ബുദ്ധന്റെ പ്രതിമയ്ക്കു താഴെ നാം നിശ്ശബ്ദരായി ചിരിച്ചു
ചിരിച്ച് കൊണ്ട് നിര്‍വാണത്തിലേയ്ക്ക്.